oms komen de mooiste zielen zomaar op je pad. Ik herinner me die ene keer, jaren geleden, dat er een vrouw bij me binnenstapte samen met haar dochter. Ze had een uitstraling die je niet snel vergeet: een mengeling van kwetsbaarheid en kracht. Haar dochter hoopte dat ik haar een ander perspectief kon bieden, want het verhaal van haar moeder was er één dat al decennia vastzat in een bepaald stramien.
Al 25 jaar lang leefde deze vrouw met de stempel ‘psychose’. Ze had de ene behandeling na de andere ondergaan, was meerdere keren opgenomen geweest, en telkens weer kreeg ze te horen dat de stemmen die ze hoorde en de figuren die ze zag slechts symptomen waren. Er werd gesproken over stoornissen, afwijkingen en pillen. Maar nog voordat ze goed en wel zat, keek ik haar vrolijk aan en vroeg luchtig, maar met volle overtuiging: “Goh, wie heb je allemaal meegebracht?”
Dat was het kantelpunt.